Het was precies 8 jaar geleden dat ik Herberg Onder de Linden in Aduard had overgenomen en m’n andere restaurant In de Molen in Onderdendam had verkocht. En toevallig at ik nu bij De Molenaar, de nieuwe eigenaar die 8 jaar geleden de molen van me had gekocht. Ook was het vorige maand 8 jaar geleden dat ik voor het laatst in Japan was, en toevallig was ik er afgelopen maand weer.

Dat zette me aan het denken. Want wat is er die afgelopen acht jaar wel niet allemaal gebeurd? Nou, dat is nogal wat!

Alles opzij voor het ultieme doel

Ik werkte nog bij RTV Noord, en al het werk voor het restaurant werd in de resterende uren gepropt. En oh ja, dan waren er ook nog twee kleine kinderen waar voor moest worden gezorgd. Dat resulteerde in veel vaste oppasdagen- en avonden voor de opa’s, oma’s en andere oppassers. Want ja, alles voor ons grote doel!

Acht jaar geleden was mijn jongste zoon nog maar 1 en mijn oudste net 3 jaar. We waren net verhuisd naar een nieuwbouwwoning, eindelijk niet meer al die trappen op met baby’s, boodschappen en kinderwagen. Maar toen kwam opeens Onder de Linden op ons pad. Met alle passie, ambitie en enthousiasme stortten we ons daar op. Dat lijkt een fantastische stap, en ergens was het dat natuurlijk ook want: hoe tof was dit! Maar deze stap had een heleboel consequenties die we op dat moment nog niet allemaal konden overzien.

Ons nieuwbouwhuis werd na een jaar alweer verkocht omdat we met zowel de zaak als het gezin verhuisden naar Aduard, Onder de Linden. En wat leek dat toch geweldig, met het gezin aan de zaak wonen. Lekker dicht bij elkaar en altijd papa en mama op korte afstand.

Knoop in mijn maag

Vreselijk vond ik het. In het begin denk je; wat handig. Altijd dichtbij je kinderen, altijd lekker eten en drinken in huis en altijd gezelligheid. Maar nu, jaren later, krijg ik telkens een knoop in mijn maag als ik terugdenk aan deze periode. Dat heeft meerdere redenen.

Je bent namelijk nooit vrij. Op je vrije dag heb je altijd leveranciers die bij je aanbellen, of gasten die zomaar je tuin inlopen als je ligt te zonnen. Altijd die chaos van personeel dat aan je huisdeur klopt omdat ze je nodig hebben, of omdat je weer naar ‘voren’ moet komen om een rekening te herstellen of gasten gedag te zeggen. En wat denk je dat al deze onrust betekent voor je kinderen? In ieder geval een teleurstellende de tweede plek, want de zaak ging immers altijd voor.

En dat begon enorm aan mij knagen. Dat, in combinatie met een relatie die op de klippen liep, want in tegenstelling van wat je zou denken, bracht deze nieuwe setting ons juist niet dichter bij elkaar. Achteraf gezien was ik enorm aan het overleven. Een zaak met zoveel aanzien (want een Michelinster) dat brengt nogal wat met zich mee….

Ik wilde de perfecte gastvrouw zijn, de vernieuwende ondernemer en natuurlijk de beste moeder voor mijn kinderen. Naast de verwachtingen en eisen die ik mezelf oplegde, kreeg ik die van m’n toenmalige partner er ook nog bij…

Verandering door corona

Ik kan zeggen dat corona mijn redding was. Op dat moment kreeg ik het inzicht dat het niet langer houdbaar was het leven te leven dat ik leefde. Ik besloot uit de zaak te stappen, wat overigens niet zonder slag of stoot ging. Maar ik had één focus: mijn kinderen. Nooit zou ik deze jaren weer terugkrijgen of over kunnen doen. Het was de beste beslissing denkbaar.

En nu, 8 jaar na het kopen van het restaurant, kijk ik terug op wat al die roerige tussenliggende jaren mij hebben gebracht. Dat is een heleboel!…

In ieder geval rust. Om mijn eigen beslissingen te maken, om te weten wat goed is voor mijn kinderen en mezelf en hiernaar te handelen. Dat ik f%cking sterker dan ben dan ooit, in m’n eentje. En dat je altijd moet luisteren naar je gevoel. En ook dat je nooit bang moet zijn om weer helemaal opnieuw te beginnen. Dat is altijd beter is dan in een negatieve omgeving te blijven zitten en afhankelijk te zijn van anderen.

In 2020 stapte ik uit de zaak. Dat voelde gelijk al enorm bevrijdend. Ik had de journalistiek vaarwel gezegd om een eigen horecazaak op te zetten en te runnen. Nu moest ik opnieuw mijn weg vinden. Dat lukte. Na een tweetal banen, die me geen energie gaven, besloot ik mijn eigen bedrijf op te zetten. Angst om te falen had ik niet. Ik had alleen een enorme drive om er juist iets van te maken en niet meer afhankelijk te zijn van iemand anders.

Maar ook dat opbouwen kost tijd, alleen ervaar ik dat als bijzonder leuk en leerzaam. Inmiddels adviseer en help ik horecaondernemers, met zichtbaarheid en met strategie, maak ik video’s van en voor restaurants, schrijf ik voor horecavakbladen en geef ik kookworkshops. En, niet geheel onbelangrijk, ik breng veel quality time door met m’n kinderen…

Lessons learned

Met mijn achtergrond en ervaring weet ik als geen ander wat de do’s en don’s zijn van het (samen) runnen van een restaurant. Ik had toentertijd maar al te graag iemand naast me gehad om mij hierin te steunen of te adviseren. Ik hoop dan ook dat ik nu deze persoon kan zijn voor anderen.

Een van de adviezen die ik (startende) horecakoppels vaak geef is: als je als partners samen gaat ondernemen, bijvoorbeeld zoals in mijn geval, het runnen van een toprestaurant, dan is het van essentieel belang dat je elkaar blijft steunen, altijd als 1 team naar buiten treden en respect hebben voor én tonen naar elkaar. Doe je dit niet, dan ben je bij voorbaat al gedoemd te mislukken.

Wil jij eens met mij sparren over wat ik voor jou en je zaak kan betekenen? Stuur me een mailtje, dan drinken we een kop koffie, of thee.